10/12/2007---Ραδιοφωνική Μουσική Εκπομπή στο Radio ANT1

(ακούστε την όλη εδώ)

''Ο Σκανδαλίδης μετά από πολλά χρόνια ξανάκανε ραδιόφωνο''.

Μουσικός παραγωγός για δύο ώρες έγινε χθες το μεσημέρι ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ και υποψήφιος μέχρι πρότινος για την προεδρία του Κινήματος, Κώστας Σκανδαλίδης.

Πήρε τους δίσκους του παραμάσχαλα, άφησε τη γραβάτα στο σπίτι, διάλεξε τα τραγούδια που του αρέσουν και μπήκε στο ραδιοθάλαμο του ANT1 για να παρουσιάσει μόνος του τη δίωρη εκπομπή

 «Ο επισκέπτης της Κυριακής».

Η εκπομπή ξεκίνησε λίγα λεπτά μετά τις 12.00 με το πασίγνωστο παραδοσιακό, νησιώτικο τραγούδι «Τζιβαέρι». Μόλις τελείωσε, οι ακροατές άκουσαν από τα ραδιόφωνά τους μια γνώριμη φωνή.


«Γεια σας, είμαι ο Κώστας Σκανδαλίδης και μόλις ακούσαμε ένα αγαπημένο τραγούδι από τον τόπο καταγωγής μου, τα Δωδεκάνησα» είπε.

Για τις επόμενες δύο ώρες άφησε κατά μέρος την πολιτική και τις εσωκομματικές κόντρες των τελευταίων μηνών και αφιερώθηκε αποκλειστικά και μόνο στη μουσική. «Βάδισε» μαζί με τους ακροατές σε ρεμπέτικα μονοπάτια και αφηγήθηκε στιγμές και περιστατικά από τις ταβέρνες και τα κουτούκια περασμένων δεκαετιών που στιγμάτισαν τον τρόπο διασκέδασης των Ελλήνων.

Μέχρι και τις 14.00 το μεσημέρι, οπότε τελείωσε η εκπομπή, τα μηνύματα που έλαβε από τους ακροατές ήταν εκατοντάδες, όπως τον ενημέρωσε και ο διευθυντής ειδήσεων του ραδιοφώνου του ANT1 Δημήτρης Στάμου.

«Εγώ τη βρίσκω με το ραδιόφωνο, μ’ αρέσει», δηλώνει χαρακτηριστικά ο κ. Σκανδαλίδης. Μάλιστα, τη μαγεία του ραδιοφώνου την ένιωσε πολύ έντονα αρκετά χρόνια πριν. Οταν ήταν φαντάρος στην ΥΕΝΕΔ είχε κάνει αρκετές εκπομπές με το ψευδώνυμο «Κωνσταντής Σ.».

Μια από τις πιο αγαπημένες κουβέντες που συνηθίζει να επαναλαμβάνει σε κάθε ευκαιρία είναι ότι «ο πολιτικός που δεν αναζητά χώρο και χρόνο για τον εαυτό του πέρα από την πολιτική και δεν κρατά ανοιχτούς πάντοτε άλλους δρόμους εκστασιάζεται από την καρέκλα που κάθεται και την εξουσία που δήθεν διαθέτει».


Μεγαλωμένος σε σπίτι κληρικού, απέκτησε σχέση ζωής με τη βυζαντινή και τη δημοτική μουσική. Εχασε τον πατέρα του το 1969. Οταν του ζητάς να σου πει τι είναι αυτό που του λείπει περισσότερο, απαντά με νόημα «η δοξαριά από το βιολί του παπα-Γιώργη»!

Η μουσική είναι μέσα στο αίμα του και η δισκοθήκη του στο σπίτι ανανεώνεται και εμπλουτίζεται σε εβδομαδιαία βάση. Πολλές φορές θα τον δείτε στα δισκάδικα της Πανεπιστημίου να διαλέγει δίσκους μαζί με τον αδελφικό του φίλο και μουσικοσυνθέτη, Χρήστο Νικολόπουλο.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΑΡΡΗΣ